De fysiotherapeut, Andrés Mundilla, analyseert de blessure-epidemiologie van paddle-tennis
Het artikel van vandaag gaat over epidemiologie van blessures van paddletennis vanuit het oogpunt van fysiotherapie, waarbij het huidige bewijsmateriaal als referentie wordt genomen.
Tegenwoordig is paddle-tennis een van de sporten die het meest wordt beoefend door de gehele Spaanse bevolking, niet alleen professioneel of semi-professioneel, maar ook als recreatieve sport. Net als bij andere racketsporten, de herhaling van specifieke acties en gebaren van het genoemde spel kan een factor zijn die verband houdt met een of meer soorten letsels aan het bewegingsapparaat.
De belangrijkste risicofactoren van de waargenomen verwondingen waren leeftijd, lateraliteit en body mass index.
Op basis van verschillende onderzoeken wordt vastgesteld dat dit de regio's zijn met de hoogste letselincidentie het elleboog-, lumbale wervelkolom-, knie- en schoudergewrichtscomplex. De pathologieën die het meest werden waargenomen in de bovenste ledematen waren tendinopathieën, slecht bekend als “tendinitis” of in het geval van de elleboog als “epicondylitis”. De meest overheersende spierscheuring treedt op in de triceps surae (gastroncemios en soleus), bekend als het ‘tennisbeen’, waarbij het belangrijkste kenmerk het opmerken van een ‘stoned’ gevoel in het been is na een snatch.
Aan de andere kant moet worden opgemerkt dat, ondanks dat er duidelijk gedefinieerde laesiehaarden zijn, Er zijn verschillen tussen senior- en juniorspelers. Oudere spelers hebben vaker last van blessures aan de elleboog en knie, maar jonge spelers hebben vaker last van de lumbale regio.
Deze bevindingen kunnen trainers en fysiotherapeuten helpen bij het creëren ervan preventieve programma's concentreerde zich vooral op het scapulohumerale gewricht, de lumbo-bekkenmotorische controle en de kracht van de onderste ledematen.
