Fizjoterapeuta Andrés Mundilla analizuje epidemiologię kontuzji związanych z tenisem łopatkowym
Dzisiejszy artykuł jest o epidemiologia urazów paddle tenisa z punktu widzenia fizjoterapii, biorąc za punkt odniesienia aktualne dowody.
Dziś paddle tenis jest jednym z najczęściej uprawianych sportów przez całą populację Hiszpanii, nie tylko zawodowo lub półprofesjonalnie, ale także jako sport rekreacyjny. Podobnie jak w przypadku innych sportów rakietowych, powtarzanie określonych działań i gestów gry może być czynnikiem związanym z jednym lub większą liczbą rodzajów urazów układu mięśniowo-szkieletowego.
Główny czynniki ryzyka zaobserwowanych obrażeń to wiek, boczność i wskaźnik masy ciała.
Na podstawie różnych badań zaobserwowano, że regionami o największej częstości występowania urazów są m.in kompleks stawów łokciowych, lędźwiowych, kolanowych i barkowych. Najczęściej obserwowanymi patologiami w obrębie kończyn górnych były tendinopatie, słabo znane jako „zapalenie ścięgien” lub w przypadku łokcia jako „zapalenie nadkłykcia”. Z kolei najbardziej dominujące naderwanie mięśnia występuje w łydce trójgłowej (gastroncemios i płaszczkowaty), zwanej „nogą tenisową”, której główną cechą charakterystyczną jest odczuwanie „ukamienowania” w nodze po rwaniu.
Z drugiej strony należy zaznaczyć, że pomimo wyraźnie określonych ognisk zmian, Istnieją różnice pomiędzy zawodnikami seniorów i juniorów. Starsi gracze częściej doznają kontuzji łokci i kolan, natomiast u młodych zawodników częściej występują urazy w okolicy lędźwiowej.
Odkrycia te mogą pomóc trenerom i fizjoterapeutom w tworzeniu programy profilaktyczne skupiał się głównie na stawie barkowo-ramiennym, kontroli motorycznej lędźwiowo-miednicznej i sile kończyn dolnych.
